Dit zijn mijn verhalen, sommige geschreven in de tijd van overleven, sommige over schaamte, sommige over doorzetten, sommige verhelderend en andere weer zonder oplossing. Maar allemaal eerlijk en ongepolijst. Allemaal hoe het is en hoe het was. Ik schrijf niet omdat ik het snap, maar omdat ik het probeer te begrijpen. Dit zijn verhalen van overleven en van leven, en de weg naar leven ertussenin. Die weg is net zo rommelig als mijn verknipte ikke.

Even voor de duidelijkheid: de datum bij een verhaal is niet altijd de datum waarop ik het schreef. Sommige stukken zijn oud, heel oud. Er komen ook terugblikken aan uit mijn 'dagboek' van net na het overlijden van Carlo, acht jaar geleden. Die zijn toen geschreven, niet nu. Het verleden druppelt gewoon binnen, op zijn eigen tempo.