Drie jaar geleden, in april 2023, liep ik voor het allereerst de sportschool naar binnen. Nooit eerder was ik daar geweest. Ooit een keer ver, ver, ver, verleden, maar nooit serieus. Was wel eens in een gym geweest toen ik 20 was, ik ben toen zeker 4 keer geweest en dat, net als vele andere, met een lidmaatschap van een jaar. Nu wist ik ook niet of ik het ging volhouden, maar de eerste maand was gratis. Dat wist ik daarom begon ik ook nu pas. Na het proefabonnement was ook ei

Het is zover, mijn eerste stuk, live te lezen voor iedereen op internet. In mijn hoofd raast ook nu steeds de vraag, waarom doe ik dit, wat wil ik bereiken, waarom voelt het zo dat dit moet? Dit is misschien wel heel voorschut. Iedereen vindt hier iets van. Dadelijk schrijf ik iets verkeerds, dadelijk lacht iedereen mij uit. Dit kan alleen maar leiden tot falen en gezien worden als mislukkeling. Toch doe ik het, want ik wil het. Ik probeer iedere dag mezelf te leren niet af t

Over de duistere gedachten van gisteren. Alcohol! En schaamte. Gisteren, na een lange dag op kantoor en een van die dagen, je weet wel, gevuld met momenten waarop je je afvraagt: "Wat gebeurt er in vredesnaam?", de soort dag waarop er weer ergens een kleine ontploffing heeft plaatsgevonden waar ik deel van uitmaakte. Eigenlijk was ik zelfs degene die de lont aanstak. Zo'n dag dus. Het leek heerlijk om met collega's een glas wijn te drinken. En als je een commerciële kantoorba

Hoe ik ben wakker geworden om 5 uur, direct overweldigd door het gevoel van ontploffing. Inmiddels is het 7 uur en ben ik al ruim 2 uur bezig met: “wat als die iets vindt” en “die gaat toch dit zeggen” en “dan ga ik zo reageren”. Ofwel, reageren op dingen die er nog niet eens zijn, dingen waar niemand vanaf weet. En nu, nu na 2 uur wakker zijn, ben ik al zo gefrustreerd en boos dat mijn hoofd bijna ontploft. Achter mijn ogen voel ik de druk, de druk van de tranen die eruit wi

Dit blog is geschreven tijdens het ziekte bed van mijn man Mijn echtgenoot is in zijn begin veertig en heeft al anderhalf jaar de diagnose kanker, specifiek darmkanker. Genezing is niet meer mogelijk. In het begin gaven de artsen hem slechts enkele weken, maar nu zijn we al ruim anderhalf jaar verder. Gedurende dit jaar hebben we zowel mooie als zware momenten meegemaakt. Vooral de emoties zijn complex. Ik geloof oprecht dat ik niet de enige ben die op mijn eigen manier over

Onderstaand blog is geschreven op het moment dat ik het platform begon te maken maar te bang was om te publiceren. Zo lang borrelt het al in mij. Ik ben geen schrijver, ik ben gewoon een vrouw van 42 met een beetje gek brein, verdriet, oud zeer en veel te veel onzekerheden. Ik ben gaan schrijven in losse flodders en vanaf augustus met steeds meer structuur en deze verhalen borrelen al tijden in mij om te delen. Hulp gezocht Wat voor naam het heeft, of welke stempel is het? M