DE EERSTE HYROX

Drie jaar geleden, in april 2023, liep ik voor het allereerst de sportschool naar binnen. Nooit eerder was ik daar geweest. Ooit een keer ver, ver, ver, verleden, maar nooit serieus. Was wel eens in een gym geweest toen ik 20 was, ik ben toen zeker 4 keer geweest en dat, net als vele andere, met een lidmaatschap van een jaar.

Nu wist ik ook niet of ik het ging volhouden, maar de eerste maand was gratis. Dat wist ik daarom begon ik ook nu pas. Na het proefabonnement was ook eindelijk mijn schuldsanering voorbij en als ik het leuk vond kon ik het ook echt betalen.

Ik dacht, net als toen ik 20 was, ik ga het doen, ik ga vanaf nu drie keer in de week trainen, ik ga weer slank worden! Al vanaf mijn jonge jeugd, ben ik bang om dik te worden. Deze angst was niet te zien in de tijd dat ik gelukkig was. In die jaren woog ik rond de 58 kilo of meer. Andere jaren voelde ik mezelf dik als ik nog geen 40 kilo woog. De angst om dik te worden beheerst nog steeds een groot gedeelte van mijn leven.

Op het moment dat ik de sportschool binnenliep zat ik ruim over de 60 heen. Niet omdat ik gelukkig was, niet omdat het allemaal zo gezellig was met lekker en culinair eten, maar wel omdat ik al drie jaar aan de antidepressiva zat. Daar was ik met 60 kilo echt heel ongelukkig van. 1 voordeel van de medicatie die haalde daar dan weer de scherpe randen vanaf. Het haalde niet alleen de scherpe randen eraf. Maar ook de leuke. De enorm positieve stuiterige ik randen verdwenen. De ik waar ik heel soms wel eens blij mee was. De ik die ik nu nog steeds niet terug heb, die ik nog steeds mis. Die positieve ik die dan de hele wereld aan kon, die altijd dacht in oplossingen, de ik die vol energie zat, productief en spontaan was en de hele dag kon lachen. Deze stralende leuke ik zoek ik al jaren terug en is er steeds meer, maar nog steeds niet zoals ik zou willen.  

Toen ik het avontuur begon was ik mezelf meer bewust van wat sporten voor mij kon doen, dan toen ik 20 was en wel al met dezelfde klachten en verknipte brein dacht en leefde. Inmiddels wist ik er meer van, ik had ik een groot gedeelte van de eenzame corona periode in de schuldsanering besteed aan het bestuderen van mijn gemoedstoestand aan de hand van neurotransmitters. Wat doet voeding, ontspanningen, beweging, slapen en alles meer. Alsof ik het eerst zelf moest snappen voordat ik het aan iemand anders mocht uitleggen. Ik heb er vele boeken over gelezen en heel internet op nageplozen. Ik ben erin gedoken als of ik een master aan het halen was op het HBO en de hoogste score wilde halen. Ik wilde stoppen met antidepresiva, dat was het eerste doel, niet omdat ik er iets van vind, maar omdat ik er dik van werd.

Ik liep naar binnen met het schaamrood op mijn gezicht, slechte conditie, slap als een vaatdoek. In mijn hoofd vooral: te dik. Achteraf was dat de dag dat er iets begon te schuiven.Toen had ik daar nog geen idee van.

Ik had geen geld voor sportkleding en mocht het daarom van mijn dochter lenen. Zij was toen erg sportief en ik mocht haar kleding lenen en haar schoenen ook. Die schoenen werden iets.Ik sportte er bijna twee jaar, vijf keer per week op. Niet omdat ik geen nieuwe kon kopen.Maar omdat ik ergens vond dat ik dat nog niet waard was. Pas afgelopen december kocht ik mijn eerste eigen paar. Pas toen had ik het geloof in mijzelf dat ik nieuwe schoenen waard was en dat ik daar best eens geld aan mocht uitgeven.

Nu in dezelfde maand op vandaag dezelfde dag als drie jaar geleden sta ik op de vooravond van mijn eerste Hyrox. Deze eerste editie is om te kijken wat het is en hoe zo’n wedstrijd gaat met als ultieme doel de Hyrox Pro solo en een marathon.

Het doen van deze sportwedstrijden is voor mij heel veel meer dan een leuke middag sportem, het is trauma’s en trickers overwinnen.

Dit gaat over alles waar ik al jaren omheen draai. Gewicht;Je kunt geen Hyrox doen zonder te eten, echt eten. Vetten, koolhydraten, voedingsstoffen die ik al jaren vermijd. Bang om dik te worden. En ja, ik weet dat ik nu moet aankomen om sterker te worden. Weten en doen zijn alleen niet hetzelfde. Ook ben ik bang dik te worden van het stoppen met roken.

Geld; Sporten is niet gratis. Inschrijfgeld, lidmaatschap, kleding, schoenen, vervoer, verblijf en nog veel meer, allemaal dingen die vroeger niet vanzelfsprekend waren. Bij alles dat ik eraan uitgeef leg ik verantwoording af aan alles en iedereen die het wel of niet wil horen.

Tijd; Tijd voor mezelf. Niet langer heel veel extra werken om daar gezien te worden. Niet meer iedere dag een sluit drankje aan de bar. Je kunt tijdens het trainen even echt niets anders doen dan tijd aan jezelf besteden.

Falen; Ik ben 44, ik doe dit pas drie jaar. De kans dat ik dit geweldig ga doen is klein en ergens voelt het alsof alles boven de 1 uur 40 een mislukking is. Alsof dat logisch is. Hier kan ik niet de beste zijn.

Nooit goed genoeg; Die zit er ook gewoon nog, tijdens het trainen, ’s Nachts in mijn hoofd. Ik ben niet fit genoeg. Ik lig al weken wakker, denk dat ik dit niet kan, dat ik niet goed genoeg ben. Dat gelijk weer trikkerd hoe ik het er te veel, te vaak en met te veel mensen over heb.

En toch, toch heb ik er enorm veel zin in. Ik ben trots dat ik het toch doe. Ik zie dit als een stap naar de echt grote overwinning niet alleen het lopen van een marathon en de Hyrox solo, maar naar iets afmaken, iets afmaken dat ik echt voor mijzelf doe. Iets afmaken waarvoor ik trickers en trauma’s moet overwinnen. Ik doe dit voor mezelf. En eerlijk…dat is misschien nog wel het spannendste van alles.