VERKNIPT, BEETJE GEKKIG, BEETJE STUK

Het is zover, mijn eerste stuk, live te lezen voor iedereen op internet.

In mijn hoofd raast ook nu steeds de vraag, waarom doe ik dit, wat wil ik bereiken, waarom voelt het zo dat dit moet? Dit is misschien wel heel voorschut. Iedereen vindt hier iets van. Dadelijk schrijf ik iets verkeerds, dadelijk lacht iedereen mij uit. Dit kan alleen maar leiden tot falen en gezien worden als mislukkeling.

Toch doe ik het, want ik wil het. Ik probeer iedere dag mezelf te leren niet af te remmen door wat ik denk dat anderen denken, niet door de angst om te falen, niet door nooit genoeg. Het klinkt misschien vreemd, maar soms is het juist dat wat mij tot doorzetten leidt. Ik vind het doodeng, slaap weken niet en ben bij alles dat tot falen kan leiden al bezig met: ik ben niet genoeg. Is het faalangst, is het schaamte, is het angst? Geen idee, precies dit is mijn verknipte brein.

Als ik de negatieve gevoelens aan de kant leg, dan blijft er over dat ik dit wil, ik haal hier een gevoel van zingeving uit. En soms is ergens aan beginnen ook gelijk geen weg terug meer en gewoon gaan.

Gewoon bluffen en springen.

Al jaren doe ik het iets minder of laat ik minder zien dan ik wil, zodat falen nooit pijnlijk hoeft te zijn, dadelijk zeg ik dat ik het kan en lukt het niet, dat zou vreselijk zijn. Als je faalt terwijl je je best doet, is het echt. Als je faalt terwijl je net deed alsof je het niet kan, was je gewoon laconiek. En laconiek is makkelijker te hebben dan onvoldoende. Onvoldoende is niet goed genoeg. En wat maakt het verknipt? Dat ik allerlei dingen wel gewoon doe.

Verknipte ikke

Verknipte ikke. Letterlijk: iemand in heel veel stukken. Niet als metafoor. Als feitelijke beschrijving van wat ik was en wat ik soms nog steeds ben. Verknipt in kleine delen die niet in elkaar of bij elkaar passen. Bang om te verliezen ga ik toch een wedstrijd doen, schaamte om dit te publiceren en doe het toch, van sterk aan de buiten kant tot een kronkel in de binnenkant. Mijn gedachte gaan op dezelfde manier als een bal in een flipperkast, snel en van links naar rechts. Soms bereikt het een dieptepunt en nemen de negatieve overtuigingen de overhand, soms met hoogtepunten en dan stuiter ik als een blij ei rond maar ook dan als een bal in een flipperkast.

Hoe ik hier beland

Mijn man is dood. Darmkanker, april 2018, twintig maanden nadat de diagnose kwam. Daarna schulden. Corona. Geen vrienden meer, geen geld, geen idee. Op een gegeven moment woog ik 38 kilo. Dat klinkt als een dieet dat goed gelukt is. Dat was het niet.

Waar komt het vandaan dat andere mensen gewoon beter zijn. Sterker, knapper, leuker, minder kapot. Waar komt het vandaan dat ik zo denk en hoe leef ik ermee terwijl ik echt geniet. Van een echt diepte punt nu onderweg naar het waarmaken van dromen en doelen.

Nooit genoeg

Er is een overtuiging die door mijn hele leven loopt als een waterleiding met een lek. Je ziet de schade pas als het al te laat is. Nooit genoeg zijn. Niet voor wie dan ook, niet op wat voor manier dan ook. Het zit in de manier waarop ik werk, sport, eet, slaap. In de manier waarop ik mensen binnenlaat. In de manier waarop ik mezelf wegcijfer voor dingen die er niet eens om vragen.

Ik herken het nu pas sinds een paar jaar. Pas na veertig jaar. En nu werk ik er al drie jaar aan. Ben ik er? Nee nog lang niet, maar vanaf dit moment ga ik je meenemen. Laat? Oké, dat is waar, maar niet te laat. Maar beter dan nooit, zeggen ze dan. En ja, oké, ik weet niet wie "ze" zijn maar ze hebben dit keer wel gelijk.

Waarom zo

Waarom met bewerkte beelden, waarom zonder direct mijn naam? Omdat ik mezelf deels nog schaam dat ik dit doe, bang voor meningen, bang voor dat het niet goed genoeg is. Maar ook nu wil ik mezelf niet langer laten tegenhouden door angst en schaamte dus dat is nog maar een klein gedeelte.

Bewerkt en niet direct in de herkenning gaat het om het verhaal en dat betekent voor mij dat ik kan alles zeggen. Over dingen die ik zelf nauwelijks hardop durf toe te geven. Over de affaire. Over de begrafenis vol plezier. Over de brief die ik nooit heb gekregen. Over de avonden dat ik echt dacht dat ik er klaar mee was, en wat me tegenhield.

Ik ben druk en ik schrijf zoals ik denk. Dat betekent: van de hak op de tak, plotselinge uitweidingen over dingen die er schijnbaar niets mee te maken hebben, en dan ineens een zin die alles terugbrengt. Ik heb geprobeerd dat te veranderen. Het werkte niet. Dus nu maak ik er een stijlkenmerk van.

Wat je hier vindt

Geen tips. Geen lijstjes. Geen "dit leerde mij dat ik sterker was dan ik dacht." Geen fotogenieke citaten over veerkracht. Wel: verhalen, blogs. Dingen die ik niet kon laten liggen, dingen die al langer in mijn borrelen alsof ze er echt moeten. De reis die ik nu maak, Hyrox, marathon, drie maanden niet gerookt en hoeveel ik dat mateloos mis, maar dat terzijde. Stukken over hoe het was. Stukken over hoe het is. En het verschil daartussen, dat soms groot is en soms gevaarlijk klein.

Dit is geen zelfhulpplatform. Het is een biecht aan iemand die ik misschien nog nooit heb ontmoet of dagelijks zie.