.png)
DIT BEN IK, SUUS
Een beetje gek, een tikje verknipt en nog lang niet klaar
Mijn leven liep niet helemaal zoals ik het ooit had bedacht. Ik raakte mezelf onderweg behoorlijk kwijt en besloot in 2023 dat het genoeg was.
Sindsdien probeer ik mezelf weer in elkaar te zetten. Met sporten, vallen, opstaan en veel te veel nadenken.
Ben ik er al? Absoluut niet. Maar ik ben onderweg.
Dit is mijn verhaal.
Ik woog veertig kilo, rookte, dronk en kwam alleen in beweging op de werkvloer en in de kroeg
Ik overleefde toen, ik leef nu
Dit ben ik.
Voor zover ik dat inmiddels weet.
Ik verloor mijn man na een veel te lang ziekbed, kwam financieel bijna aan de grond te zitten en dat was er voor nodig om mijn laatste stukjes kwijt te raken. Om mijzelf kwijt te raken. Tot die tijd hield een gezonde dosis zelfspot, sarcasme, positieviteit en overtuigingskracht naar de buitenwereld mij op de been.
Al van kleins af aan staat mijn hoofd nooit stil, ben ik nooit goed genoeg, doe ik nooit genoeg, voel ik me niet gehoord en niet gezien en dacht regelmatig dat niemand mij écht leuk vond.
Dat zijn gedachten. Geen feiten.
Maar probeer dat je hoofd maar eens uit te leggen wanneer het midden in de nacht weer een complete vergadering zonder agenda organiseert.
Dit is waar Mijn Verknipte Ikke vandaan komt.
Het begon niet in 2020
Veel van wat later groot werd, was er al veel eerder.
Kleine vlammetjes uit mijn jeugd, gloeiers uit mijn kinder jaren. Het gevoel dat ik niet goed genoeg was. Dat ik harder mijn best moest doen om erbij te horen. Dat mensen mij uiteindelijk toch niet echt leuk zouden vinden. Dat ik geen vrienden had en dat nooit iemand voor mij zo willen vechten. Dat gevoel heb ik al zolang ik mezelf kan herinneren.
Ik leerde ermee leven. Het is na mijn pubertijd door het leven naar de achtergrond gedrukt. Te druk met het moederschap en spanning van uitdagende relaties gaf geen ruimte om er over na te denken. Het lukte om te leven vooral door door te gaan, mezelf aan te passen en vooral niet te lang stil te staan bij wat er in mijn hoofd gebeurde.
In mijn volwassen leven kwam er steeds meer brandstof bij. De mannen en hoe ik ze met mij om heb laten gaan, het ziekte bed en uiteindelijk het verlies van mijn man. De financiële ellende. De eenzaamheid, het werken, het falen, allemaal zorgen en ondertussen blijven doen alsof ik het allemaal prima aankon.
Wat ooit kleine vlammetjes waren, werd langzaam een brand die ik niet meer uit kreeg.
2020
November.
Het is klaar
Ik ben uitgestreden. Lachen lukt niet meer. Alleen het samenzijn met mijn dochter geeft me nog een reden om ’s ochtends op te staan. Met haar is alles leuker. Samen hebben we altijd plezier.
Tenminste, dat weet ik, want voelen doe ik het niet meer.
We zitten in de auto wanneer ik besef dat er alweer een weekend voorbij is. We hebben echt gelachen. We hebben leuke dingen gedaan. Maar genieten lukt me al tijden niet meer. Alsof ik erbij ben, maar tegelijkertijd ook niet. Ik ben op. Moe. Klaar. Leeg.
Ik weeg nog maar veertig kilo, zit sinds kort in de schuldsanering en voel me teringalleen.
Het leven dat ik ooit voor me zag wanneer ik rond de veertig zou zijn, bestaat niet. Geen geld, geen man, geen eigen bedrijf, geen vrienden, geen dromen die zijn uitgekomen.
Na een bezoek aan de huisarts volgt de conclusie: depressief. Je meent het.
Dus nu ben ik een ADHD’er met een depressie. Perfect. Precies wat ik altijd al wilde worden. Naast arme weduwe dan.
“We hadden plezier.
Ik voelde het alleen niet meer.”
April 2023
Het is klaar.
Maar dit keer bedoel ik iets anders.
Ik wil dit niet meer. Ik wil me niet langer afgevlakt voelen door een stel pillen. Ik wil niet alleen maar de dagen doorkomen en wachten tot het misschien ooit vanzelf beter wordt.
Ik wil mijn leven terug.
Geen idee hoe, maar dat detail zie ik later wel.
Ik ga aan de slag met voeding, slapen, bewegen, ontspanning, sociale contacten en zingeving. Ik lees. Ik zoek. Ik lees nog meer.
Maar bovenal: ik doe.
In april 2023 loop ik een sportschool binnen. Daar krijgt mijn verhaal een andere richting.
Wat begon met voorzichtig proberen, werd steeds een beetje groter.
Eerst één les. Daarna nog één. Vervolgens doelen waarvan ik vroeger had gedacht dat ze alleen waren weggelegd voor mensen met uitstekende genen, een sporthorloge van zeshonderd euro en beduidend minder chaos in hun hoofd.
Nu train ik voor HYROX Pro Solo en mijn eerste marathon.
Niet omdat ik inmiddels alles onder controle heb. Ook niet omdat sporten al mijn problemen heeft opgelost. Soms sta ik sterker dan ooit en soms wil mijn lijf tijdens een rustige Zone 2-training nog geen meter vooruit.
Goal
HYROX PRO SOLO
Niet de makkelijkste route maar wel mijn route. De uitdaging die ik doe omdat ik het wil puur voor mijzelf.
Goal
MARATHON
Uren rennen met een hoofd dat nooit stil staat. Trainen met een missie door regen, kou en warme dagen.
Van veertig kilo naar HYROX en marathon.
“Ik train niet om een beter mens te worden. Ik train omdat het de enige plek is waar mijn hoofd even zijn kop houdt."
Waarom dit platform?
Waarom Mijn Verknipte Ikke?
De naam popte ooit zomaar op in mijn hoofd en weigerde daarna nog te vertrekken. Wat eigenlijk meteen bewijst dat hij daar prima past.
Verknipt alsof je in stukken bent geknipt en iemand je daarna niet helemaal volgens het voorbeeld heeft terug geplakt. Daar herken ik mezelf best in, maar verknipt betekent ook gewoon: een beetje gek. Een tikje eigenaardig. Niet te stoppen zodra ik iets in mijn hoofd heb en bij voorkeur alles of niets. Rustig opbouwen begrijp ik in theorie uitstekend.
En dan Ikke, omdat Mijn Verknipte Ik veel te serieus klinkt. Alsof hierna een behandelplan volgt. Ikke past gewoon beter bij mij.
Mijn Verknipte Ikke gaat over allebei: de stukjes die onderweg beschadigd of zoekgeraakt zijn én de ietwat gekke vrouw die ze steeds weer bij elkaar probeert te rapen. Meestal met veel te veel haast.
Verwacht hier geen stappenplan waarmee je in zes weken een compleet nieuw mens wordt. Ik ben geen coach, psycholoog of verlichte goeroe. Ik heb geen officiele diploma's en ik heb geen glazenbol. Eigenlijk heb ik helemaal geen goede reden. Het is gewoon een gevoel dat ik dit moet doen, geen goede reden, geen mooi verhaal en misschien wel meer voor mijzelf dan voor jou.
Wat ik heb, is mijn eigen verhaal.
Ik schrijf over alles dat in mijn hoofd afspeelt, wat ik voel en wat ik denk of dacht. Ik schrijf over vroeger en nu, ik publiceer oude stukken, delen van mijn dagboek, maar ook over waar ik naar toe wil. Ik ben aan het uitzoeken wat werkt, wat mislukt en wat ik onderweg leer over bewegen, voeding, slapen, ontspanning, sociale contacten en zingeving.
Eerlijk. Soms rauw. Het liefst met een beetje humor, want anders wordt het allemaal wel erg zwaar.
Misschien herken je iets van jezelf in mijn verhalen. Misschien helpt het je om één kleine stap te zetten. Of misschien lees je gewoon graag mee terwijl ik mezelf regelmatig vol overtuiging voorbijloop en daarna weer bij elkaar raap.Allemaal goed.
Ik ben er nog niet, maar ga er ook nooit helemaal komen
In stukjes maar niet te stoppen
Er bestaat, denk ik, nooit een mooi eindpunt waarop alles ineens af is, nu zeker nog niet. Ik twijfel nog aan alles, aan kiezen tussen bloemkool en broccoli, ik twijfel tussen wel of niet doen, zet ik mezelf voorschut of niet, maar twijfel vooral aan mijzelf. Ik maak mezelf iedere dag nog gek door het letten op cijfers en willen presteren als de beste. Ik ga nog te vaak te hard, wil te veel tegelijk en vind rust nemen nog altijd verdacht veel lijken op tijd verspillen. Ik ben nog altijd bang, bang om alles kwijt te raken, bang dat iedereen veel beter is, bang om mijn functie te verliezen en vooral bang om niet goed genoeg te zijn.
Maar ik ben gestopt met wachten tot ik ‘klaar’ ben. Wachten tot angst geen obstakel meer is. Ik ben gewoon verdergegaan. Ik ga aan het ongemakkelijke gevoel steeds vaker voorbij, nog lang niet altijd maar wel steeds vaker. Met het schaamrood op mijn kaken maar ik laat mezelf niet weer houden.
Kapot en al. Van veertig kilo naar HYROX Pro en een marathon. Niet omdat ik ineens een ander mens ben. Mijn hoofd is nog steeds verknipt. Het kan alleen inmiddels een aardig stukje rennen.
Welkom bij Mijn Verknipte Ikke.