KEN JIJ DAT OOK?

Ken jij dat ook? Je probeert iets te veranderen dat je al heel veel moeite kost, wat al veel twijfel brengt en wat al je beetjes doorzettingsvermogen van je vraagt. Ken je dan ook die mensen die voor je gevoel er vooral niet aan bijdragen om dit te laten slagen. Precies dat is waar ik nu tegenaan loop, niet nu pas maar meer nog steeds, iedere dag, ieder weekend, ieder moment na werk.

Het is niet gek want we weten allemaal, verandering brengt weerstand. Het duiveltje in mijn hoofd geeft al weerstand maar de mensen om mij heen lijken al helemaal niet te zien dat ik mijn leven even tijdelijk verander. Nemen het niet serieus en denken vooral dat het een bevlieging is. Wel tof, veel mensen doen het recht in mijn gezicht. Soms ook wel logisch ik verander mijn manier van leven en zij, zij veranderen niet dus….

Mijn repertoire

Hoe vaak ik te horen krijg… Hoe vaak ik het hoor in de ondertoon. Kom je een bekende tegen op straat. "Hey, ik zie op social wat je allemaal aan het doen bent. Knap hoor, maar…Wat levert dit je nou op, waarom zou je dit doen? Waarom doe jij dit, dit is toch niets voor jou? Je bent hier te oud voor. Het gaat je toch niet lukken, maar wel leuk dat je het probeert." Vervolgens die oude bekende op de kinderverjaardag van de koters van een vriendin, "Je slaat wel door. Het is weer alles of niets met jou." Of dan nog de ouder van "Je verstopt je voor het echte leven en dat snap ik wel met alles wat je hebt meegemaakt" en zo kan ik nog wel even doorgaan, ik heb inmiddels een heel repertoire, ik zou er een liedje over kunnen schrijven. Geen hit, hooguit een nummer waar niemand om vraagt maar dat toch iedereen kent.

Dan de actieve mening deler... Ga je nu alweer sporten. Je bent er ook nooit meer bij. Je lijf wordt er niet mooier op. Je wordt er niet gezelliger van. Stel je niet zo aan, je kunt toch wel gewoon drinken.

Ook is er nog de alles weter, zou je dit wel doen, zou je niet dit, zou je niet dat, je moet echt dit gaan eten, je moet echt dat gaan drinken… Je moet, je moet, je moet… Je moet je mond houden tegen mij! Je moet niet voor mij denken en ik weet echt wel wat ik moet doen… Oké, dit denk ik dan, ik zeg het niet want dat is weer ethisch onverantwoord en dan gaat het uiteraard weer slecht met mij en moet ik echt hulp gaan zoeken. Echt ik wist niet dat er zoveel professionals en ervaringsdeskundigen zouden zijn. Al die mensen die het beter weten dan de trainers en professionals van de gym. Ik betwijfel of het allemaal goed bedoelde adviezen zijn of dat ze gewoon willen laten merken dat ze alles weten. Die ene op je werk die dan precies weet wat je moet eten "Je moet echt meer avocado's eten als je sterker wilt worden. Dat kan echt niet met wat jij eet". Die eendagssporter die je hebt leren kennen "Je moet echt meer rust nemen" nog meer je moet. En wat dan nog het allermooiste is? Ik probeer het woord moet(en) zorgvuldig uit mijn woordenbestand te verwijderen omdat ik het zo negatief vind en het bij mij twee dingen creëert, de toerenteller gaat van 0 naar 1000 in een seconde en je weet zeker dat ik het dan vooral niet doe. Je moet, je moet poepen en ademhalen.

Zeg ik dat ik het gewoon voor mezelf doe, wordt dat meestal niet geloofd. Ik ken het wel, zeggen ze dan, ik heb ook mijzelf gestort in een hobby na mijn scheiding. Ik weet hoe het is als je jaren voor een ander hebt geleefd, dan ga je vluchten. Iedereen kent het en heeft het al tientallen keren meegemaakt. Alsof trainen voor een Hyrox een symptoom is in plaats van een keuze.

Toch brengen die meningen en woorden mij aan het twijfelen, doe ik dit wel goed, moet ik dit wel doen. Maar waarom wil ik het dan? Waarom heb ik dat borrelende gevoel in mijn lijf dat ik dit wil? Waarom krijg ik er zoveel energie van, dat kan toch niet alleen vluchten zijn?

Het gevecht

Ik ben net zo'n tekenfilmfiguur waarbij het engeltje en het duiveltje met elkaar op de vuist gaan, alleen dan in mijn hoofd. Zo ging het gisteravond weer.

's Avonds gaat het gevecht gewoon door in mijn hoofd.Het duiveltje: "Ze hebben gelijk hoor, je bent gewoon te oud voor dit soort onzin."Het engeltje: "Boeit niet. Ik voel me hier goed bij en dat is genoeg reden."

Het duiveltje: "Denk je nou echt dat jij, met je rokerslongen, een Hyrox pro solo gaat halen?"Het engeltje: "Zij hebben een mening. Ik heb een schema. Kan het toch proberen"

Het duiveltje: "Straks lig je daar, live, met foto's, en mag iedereen mooi zien dat ze gelijk hadden."Het engeltje: "Stel dat het niet lukt. Nou en? Dan heb ik het geprobeerd in plaats van weer op de bank te wachten tot het leven langskomt."

Engeltje wint

Gelukkig wint tot nu toe het engeltje.Ik negeer die meningen, met best wel wat pijn en moeite eerlijk gezegd. Ik ga dit doen, ik stap voorbij ieder ongemakkelijk gevoel dat ze mij geven en ik ga ervoor. Ik wil dit, ik krijg hier energie van, mijn lijf is aan het borrelen van enthousiasme en ik sta iedere dag op met een lach, nou ja… bijna iedere dag en als het donker iets in de ochtend nog iets minder vaak, sinds ik dit doe. Ik voel mezelf op mijn best in mijn vel sinds dat ik mij kan herinneren.

Mijn keuzes

Ik maak keuzes. Keuzes waar niet iedereen achter staat, waar sommigen misschien best jaloers op zijn, keuzes waar ik zelf ook regelmatig aan twijfel. Blijkbaar hebben we in Nederland liever een mening over andermans sportschema dan over onze eigen belastingaangifte.

Ik ben wel echt heel blij dat mijn echte vrienden en familie heel erg laten merken dat ze mij zo accepteren en dat ze vooral mij steunen. Denk dat inmiddels ze ook wel doorhebben dat ik het of voor mezelf doe, of dat ze er maar beter niet meer tegen in moeten gaan. Het veranderen heeft ook echt iets laten zien. Mijn moeder zegt ineens dat ze trots op me is, en dat heb ik haar niet vaak horen zeggen. Mijn vader schept op tegen iedereen die het maar horen wil. Mijn zusje is trots, mijn beste vriendinnen staan achter me, en de belangrijkste persoon in mijn leven doet nu zelfs de dubbele pro met me mee.

Ik wil dit. Ik wil dit echt, en dat is voor het eerst in heel veel jaren dat ik iets doe puur voor mezelf. Niet om te overleven, niet voor de verwachtingen van een ander, niet gedreven door een man, niet door de omstandigheden. Gewoon uit mijn eigen intrinsieke motivatie. Ik heb een hele lijst aan dingen die ik ooit begon en niet afmaakte, studies, een eigen bedrijf, een huwelijk dat een verhaal apart is, een carrière waar ik nooit echt trots op kon zijn. Dit wil ik echt afmaken, afmaken puur voor mijzelf. Al is het maar om die stem in mijn hoofd, die met de foto's en het falen, eindelijk eens ongelijk te geven.