HET BEGIN

Onderstaand blog is geschreven op het moment dat ik het platform begon te maken maar te bang was om te publiceren. Zo lang borrelt het al in mij.

Ik ben geen schrijver, ik ben gewoon een vrouw van 42 met een beetje gek brein, verdriet, oud zeer en veel te veel onzekerheden. Ik ben gaan schrijven in losse flodders en vanaf augustus met steeds meer structuur en deze verhalen borrelen al tijden in mij om te delen.

Hulp gezocht

Wat voor naam het heeft, of welke stempel is het? Mijn ADHD-brein of wordt alles geïnspireerd door een bipolaire stoornis. Kom ik uit een depressie of is het... waarschijnlijk nog een andere naam. Stoornissen lijken als het ware op mijn voorhoofd geschreven door verschillende psychologen. Maar is dit wel echt zo? Ik heb geen idee, misschien ben ik gewoon een beetje een gekkie. Tot nu toe heb ik nog niet de juiste hulp kunnen vinden, vooral omdat ik niet over de financiële middelen beschik. Hoewel we dankbaar moeten zijn dat er überhaupt hulp beschikbaar is.

Op dit punt in mijn leven ben ik vastgelopen in wat ik wil bereiken. Ik ben serieus bezig met sporten, yoga, meditatie, ademhaling, voeding, hormonen, neurotransmitters, en nog veel meer. Ik denk dat mijn vastlopen verband houdt met mijn verleden. Vaak word ik wakker met bijna een hele "column" al in mijn hoofd voordat twee uur zijn verstreken. Onderwerpen als angst, schuld, financiën, relaties - of eigenlijk het ontbreken ervan -, familie en vrienden, schaamte, vreemde gedachten en lichamelijke zorgen zoals mijn tanden, zetten mijn brein op een tempo dat voor de meeste mensen om me heen niet bij te houden is.

Verleden is een deel van het heden

Sommige van deze problemen gaan ver terug naar mijn verleden, waar ik me vaak niet eens bewust van ben. Maar veel zaken stammen ook uit de laatste acht jaar. Het waren jaren waarin mijn man overleed na 20 maanden van ziekte, op een manier die nu nog steeds invloed heeft op mijn leven. Ik vond dat het mijn taak was om hem in leven te houden. Er was geen afscheid, hoewel hij wist dat hij ging sterven. Geen bedankje voor de zorg, geen brief, geen kaartje, niets dat lijkt op wat je in films ziet. Dit terwijl we vóór zijn ziekte een liefde volle relatie hadden, ups en downs, liefde, delen en samenzijn. Althans dat geloofde ik. Hij behandelde mijn dochter alsof ze de zijne was en gaf haar alleen maar liefde. Hij gaf me kansen. Vaak denk ik dat ik dit al achter me heb gelaten, maar het komt steeds op een andere manier terug, of ik merk dat bepaald gedrag hieruit voortkomt. Ik heb vier psychologen geraadpleegd, elk voor tien sessies of meer, maar er is niet veel uitgekomen. Dit komt omdat ik het niet toelaat. Ik wuif alles weg.

Na zijn overlijden zijn er veel dingen gebeurd, zoals een relatie die niet mocht. Ik ben in de schuldsanering terechtgekomen en heb het gevoel dat ik mijn dochter niet heb kunnen geven wat ze verdiende. Ik ben weer gaan werken in de horecasector na het hebben van mijn eigen bedrijf. In dit bedrijf loop ik vaak tegen mezelf aan, vooral omdat ik alles persoonlijk opvat en mijn emoties de overhand nemen. Is dit te wijten aan het bedrijf, of ligt het aan mij? Dat vraag ik mezelf dagelijks af.

Het nu is nu en dat wil ik beter

Op dit moment onderzoek ik alles. Ik ben benieuwd naar wat mijn verhaal kan opleveren en of het deuren kan openen of kan bijdragen aan een verandering in mijn leven, zodat ik me beter voel. Of dit nu een totaal andere baan is of een andere mindset, ik weet het niet. Ik heb geen idee wat dit pad zal brengen. Mijn onderzoek begint met het analyseren van de gedachten waarmee ik ontwaak, wat het aanpassen van mijn levensstijl, zoals voeding, sporten en ademhaling, met zich meebrengt, en het terugkijken naar wat er in het verleden is gebeurd.

Ik heb geen idee waarom ik dit wil delen, maar het voelt gewoon goed om het te doen. Het geeft mij een goed gevoel om het niet alleen voor mijzelf te doen. Is dit verstandig? Geen idee. Vinden waarschijnlijk mensen in omgeving er iets van, ja zeker.