12 AUGUSTUS 2023

Ik heb dit geschreven vroeg in de ochtend, op een moment dat de remmingen in je brein nog niet werken. Een moment waarop je fantasie met je aan de haal gaat. Maar ook een moment waarop ergens een knop is omgegaan, en sindsdien heb ik het gevoel dat ik steeds stapjes vooruit ga. Het is geen feitelijke waarheid, maar zo voelt het wel. De meest negatieve gedachte is niet dezelfde gedachte als de uitgeslapen overdag-versie van mij. Deze krabbels werden voor mij

12 augustus, 6 uur in de ochtend

12 augustus, 6 uur in de ochtend. Voor het eerst in tijden wil ik weer schrijven. Het laat mijn hoofd niet los. Het zit erin en het moet op papier. Dat is lang geleden, dit gevoel, deze drang.

Ik weet dat ik dadelijk MOET gaan werken, naar de orthopeed moet, en dat ik vanavond wil sporten, of beter, vanavond het sporten nodig heb. Heb pas 4 uur geslapen, al een stuk tv gekeken en een gedeelte van een luisterboek aangehoord.

Voor ik ging slapen dacht ik nog: zal ik die voorgeschreven slaapmedicatie pakken? Durf ik het nu? Uhm, nee, doe toch maar niet. Zit vandaag goed in mijn vel en ben moe genoeg. Als ik voor 12 uur ga slapen weet ik dat ik om 4 uur wakker ben, dus ik hou mezelf nog even wakker. Klein rondje yoga nidra en om half 1 slaap ik. Toch om 4 uur wakker, en hoe.

Komt het door het boek dat ik aan het lezen ben? Komt het doordat de laatste maanden zoveel stress zijn geweest en dat die er nu uitkomt? Is het gewoon onderdeel van het project 'ik werk aan mezelf' waar ik de laatste jaren al mee bezig ben, maar een beetje aan de kant had geschoven en nu weer heb opgepakt voor ik dadelijk echt werkeloos en vriendeloos ben. Er is de laatste maanden ook wel heel veel gebeurd.

Wat het ook is, het is er. En in plaats van tobben en denken dat ik het vanavond op papier ga zetten en het in mijn hoofd door elkaar laten afspelen, ga ik gelijk schrijven.

Misschien helpt dit. Misschien kan ik dan dadelijk nog even slapen. En anders, anders ga ik vanmiddag op tijd naar huis of naar een meertje, het is per slotsom een heerlijke 31 graden buiten. Ik weet ook echt wel dat ik dat nooit zal doen, want wat zullen mijn collega's wel niet van mij denken, dat ik lui ben? Of lekker makkelijk met het mooie weer? Maar ik hou mezelf nog even voor de gek.

Wat het ook is, dit moet op papier, dit moet uit mijn hoofd. Dit is te groot om daar te laten, daar alleen in mijn eigen brein. Dit voelt als een keerpunt, een eye opener.

Huilend in bed

Ik lig huilend in mijn bed, tranen rollen over mijn wangen.

Het is al jaren zo. Ik word niet gehoord, niemand die mij ziet, niemand die luistert, niemand die van mij houdt. Op één iemand na, en die telt hier even niet mee: mijn dochter. Zij is het meest kostbare in mijn leven, zij is de reden dat ik er ben, opsta, en vooral ook met mezelf aan de slag moet. Ik kan haar toch niet doorgeven hoe ik ben.

Mijn collega's, mijn 'vrienden', mijn man (de man die in 2018 overleden is), mijn familie, mijn zus, mijn ouders. Niemand... Is dit waarheid, of zie ik mezelf niet, luister ik niet naar mezelf? Ik weet het zelf niet, en dat weet ik, maar toch voelt het niet zo. Het gevoel dat ik er niet toe doe, dat ik niet goed genoeg ben, dat ik nooit genoeg doe en niet waard ben om van te houden.

Ik bedenk mezelf hoe mooi het kan zijn als er iemand naast mij zou liggen, iemand die oprecht en echt van mij houd. Ik probeer mezelf met dagdromen daarover op te vrolijken maar het lukt niet.

Op het werk

Daar hoor ik er niet bij, zeker nu niet meer. Ik werk alleen maar overdag, en soms ook nog maar 5 dagen. Nu ben ik echt niet meer belangrijk. Ik sta niet op de vloer, want zij vinden mij een heel vervelend persoon. Ik voel me geen onderdeel van het DT, want die praten nooit met mij. Ik werk niet hard genoeg. Ze doen toch niets met wat ik zeg. Als ik een wekelijkse afspraak heb, dan moet het snel. Het moet mij niet boeien, dat weet ik ook wel, het is niet persoonlijk, het is maar werk, maar het boeit wel. Ze horen mij niet, ze zien niet wat ik kan.

Waarom horen en zien ze mij niet, of zie ik mezelf niet? Ook dit is geen waarheid maar maakt het gevoel niet beter, het voelt voor mij namelijk wel zo. Op vakantie, een maand of twee terug, kreeg ik misschien wel het antwoord, besef ik nu, terwijl ik wakker lag en nog niet aan het typen was. Dit heb ik toen nooit zo ontvangen.

De krabbels

De gedachten schieten door mijn hoofd en het stopt niet, dus dan maar nu gelijk de laptop pakken.

Ik schrijf wat krabbels, waarvan ik mezelf beloof deze in de komende weken aan te vullen en echt eens alles op te schrijven. De krabbels worden de rode draad van alle woorden, en zo random en van de hak op de tak als het in mijn hoofd is, wordt het voor mij toch de juiste lijn.

Ik begin te schrijven….