ONTPLOFFINGSGEVAAR

Hoe ik ben wakker geworden om 5 uur, direct overweldigd door het gevoel van ontploffing. Inmiddels is het 7 uur en ben ik al ruim 2 uur bezig met: “wat als die iets vindt” en “die gaat toch dit zeggen” en “dan ga ik zo reageren”. Ofwel, reageren op dingen die er nog niet eens zijn, dingen waar niemand vanaf weet. En nu, nu na 2 uur wakker zijn, ben ik al zo gefrustreerd en boos dat mijn hoofd bijna ontploft. Achter mijn ogen voel ik de druk, de druk van de tranen die eruit willen. Geen verdriet, nee, tranen van boosheid, frustratie en wanhoop. Huilen om verdriet gebeurt mij niet vaak en toch vloeien er veel tranen.

Om je een kijkje te geven in mijn worstelingen en waarvoor ik een oplossing zoek, hier is even een voorbeeld. Op mijn werk heb ik 2 raamstickers laten maken, dit is mijn taak en dit was mijn opdracht. Helemaal blij, de stickers komen vandaag binnen. Dat de stickers komen, is het eerste dat ik bedenk zelfs voordat mijn ogen open zijn, en dan komt het... Die sticker moet vandaag worden geplakt, maar die witte moet er eerst af. Hoe moet ik deze verwijderen? Moet ik dit zelf doen? Ja, want ik mag niets aan iemand anders vragen. Oké, maar dan heb ik stickerverwijderaar en een plamuurmes nodig. Misschien kan iemand die later begint, het meenemen, want voor 8 uur is er weinig open. Het bericht is verstuurd, en ondertussen bedenk ik me dat waarschijnlijk niemand zal reageren, of als er een reactie komt, zal het zijn dat ik het zelf moet doen en als dit eenmaal voorbij is, wanneer moet ik dan die sticker plakken? en ik kan helemaal geen stickerplakken dus zal ik het wel niet goed genoeg doen. Mijn agenda is vol, er is geen ruimte om dit te doen, maar tijd is geen excuus. Dus moet ik ander werk laten liggen en eerst naar de winkel gaan, dan de oude sticker verwijderen en de nieuwe plaatsen. Pff, en dit alles terwijl ik pas 5 minuten wakker ben en waar gaat het om.... het gaat om een sticker, what the F*

Vervolgens gaan mijn gedachten verder, oh ja, dit moet ook nog gebeuren, dat moet ook nog gebeuren, en hoe past dit allemaal? Ik moet niet nadenken, gewoon extra werken, want tijd is geen excuus, en vandaag moeten de dingen echt af zijn. Vandaag wil ik ook weer eens zeggen dat ik het werken op de vloer (tussen de gasten in de horecalocaties) mis, dat vind ik gewoon leuk. Door af en toe op de vloer te staan in de bediening, blijf ik betrokken bij het bedrijf, nu tel ik niet mee. Het geeft me ook de mogelijkheid om wat extra geld te verdienen tijdens meerdaagse evenementen, zodat ik misschien een paar dagen op vakantie kan, want tegenwoordig kan ik dat echt niet betalen. Maar misschien is het beter om dit niet te zeggen, want als ik aangeef dat ik dat wil doen, ben ik bezig met wat zij willen. Er is geen ruimte om leuke dingen te doen, en als ik iets extra's wil doen, is er geen begrip. Er is geen begrip voor mij, ik pas hier niet, en dat is precies waarom niemand mij aardig vindt. Nog steeds is dit niet de waarheid, het is alleen mijn eigen waarheid. Inmiddels ben ik zo verdrietig dat ik dit schrijf terwijl de tranen over mijn wangen stromen. Maar wat is er werkelijk gebeurd? Tot nu toe helemaal niets. Het is gebaseerd op een combinatie van uitspraken in het verleden. Het probleem is ontstaan, en nu? Nu ga ik aan het werk, maar ik ben zo boos en gefrustreerd dat niemand met me kan praten. Als er iets wordt gezegd over een van de vele kleine dingen, raak ik verstrikt in mijn emoties en begin ik te huilen, of het nu in het midden van een gesprek is of waar iedereen bij is. Hierdoor kan het gesprek niet meer normaal verlopen vanwege mijn eigen emoties. Het ligt ook niet aan mijn werk, want eigenlijk heb ik een hele leuke afwisselende baan met fantastische werkgevers en heeft alles wel iets. Dit is de waarheid die ik dan even niet kan zien.

Het is nu 8.19 uur en dit alles is al gebeurd. Dit gebeurd meerdere keren per week. Hulp? Die kan ik niet vinden, behalve misschien via medicatie, maar dat wil ik niet meer. Waarom ben ik zoals ik ben? Ik begrijp wel waarom mensen mij niet mogen. Als ik niet in emoties verzonken ben, ben ik juist heel druk, ik laat anderen niet uitpraten en ik ben niet te stoppen. Nu begrijp ik volkomen waarom ik niet leuk ben.

Hoe gaat dit verder? Wat is er mis in mijn hoofd? Wat ga ik proberen om dit op te lossen? En waar komt dit allemaal vandaan?